Ljubomir Simović, jedan od najznačajnijih srpskih pesnika i dramskih pisaca, preminuo je u noći između 27. i 28. oktobra 2023. godine u Beogradu, u 90. godini života. Njegova smrt predstavlja veliki gubitak za srpsku književnu scenu i kulturu, a vest o njegovom odlasku potvrdila je izdavačka kuća Arhipelag.
Rođen 2. decembra 1935. godine u Užicu, Simović je već od malih nogu pokazivao sklonost prema književnosti. Osnovnu i srednju školu završio je u svom rodnom gradu, nakon čega je upisao Filološki fakultet Univerziteta u Beogradu. Tamo je diplomirao na grupi za istoriju jugoslovenske književnosti i srpskohrvatski jezik, što mu je omogućilo da postane jedan od najuticajnijih glasova srpske književnosti.
Tokom svojih studija, Simović je aktivno radio kao urednik studentskog književnog časopisa „Vidici“. Njegova profesionalna karijera uglavnom je bila povezana sa Radio Beogradom, gde je bio urednik u kulturnoj redakciji. Njegov rad na razvoju i promociji srpske književnosti nije ostao neprimećen, a njegova poezija i dramatika obeležili su dobu u kojoj je živeo.
Ljubomir Simović je bio plodonosan stvaralac sa bogatom bibliografijom. Njegove pesničke knjige, među kojima se ističu „Slovenske elegije“ (1958), „Veseli grobovi“ (1961), „Poslednja zemlja“ (1964) i „Planeta Dunav“ (2009), obeležene su dubokim emotivnim tonovima i filozofskim razmatranjima o ljudskom životu i prirodi. Njegovi stihovi često su se bavili temama postojanja, ljubavi, smrti i identiteta, što ga je uvrstilo među najvažnije pesnike modernog vremena.
Osim poezije, Simović je napisao i četiri drame: „Hasanaginica“, „Čudo u Šarganu“, „Putujuće pozorište Šopalović“ i „Boj na Kosovu“. Ove drame su izvođene ne samo na domaćim scenama, već i širom sveta, čime je dodatno učvrstio svoj status značajnog dramatičara. Takođe, njegova analiza i kritika srpskih pisaca i dramskih autora, sakupljena u knjizi „Duplo dno“, doprineli su razumevanju i upoznavanju srpske književnosti.
Simović nije bio samo pesnik i dramatičar, već i istaknuti esejista. Njegova dela, poput „Kovačnica na Čakovini“ i „Titanik u akvarijumu“, bave se aktuelnim književnim, društvenim i političkim pitanjima, pokazujući njegovu sposobnost da analizira i razume složene aspekte savremenog društva. Njegovi eseji o likovnim umetnicima, objavljeni u knjizi „Čitanje slika“, dodatno su obogatili njegov opus.
U 2008. godini, objavljeno je odabrano delo Ljubomira Simovića u 12 knjiga, što je još jednom potvrdilo njegovu važnost na srpskoj književnoj sceni. Tokom svoje bogate karijere, primio je brojne književne nagrade za svoje pesničko i dramsko stvaralaštvo, a 1994. godine postao je redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti, čime je dodatno učvrstio svoju reputaciju u svetu umetnosti.
Iako je Ljubomir Simović godinama radio na knjizi pesama „Riba sa dva repa“, on nije bio zadovoljan njenim završetkom i nastavio je da se angažuje na njoj do samog kraja svog života. Ova knjiga, koja će uskoro biti objavljena u izdanju Arhipelaga, predstavljaće još jedan dokaz njegovog pesničkog trajanja i duboke povezanosti sa književnošću.
Ljubomir Simović ostaje upamćen ne samo kao pesnik koji je proživeo i stvorio sa bogatim unutrašnjim životom, već i kao osoba koja je inspirisala generacije mladih umetnika. Njegova dela će nastaviti da žive, dokle god se čitaju i cene, a sama književna scena će svakako biti siromašnija bez njegovog prisustva. Njegova sposobnost da kroz reči izrazi suštine ljudske egzistencije ostaviće dubok trag u srpskoj književnoj tradiciji.
