Branislav Kičić, otac poznatog glumca Gordana Kičića i istaknuti reditelj, kremiran je danas na Novom groblju u Beogradu. Sahrana je obeležena opelom koje je služio monah Ilarion, nekadašnji glumac poznat po ulozi Milančeta iz popularne serije „Otvorena vrata“. Pored porodice, prijatelja i kolega, na ispraćaju su bila prisutna i mnoga lica iz sveta kulture, koja su došla da izraze saučešće i poštu prema ovom talentovanom reditelju.
Gordan Kičić je po izlasku iz kapele bio vidno utučen, držeći u rukama sliku svog oca. Porodica i prisutni su ga ispratili uz pesmu Boba Dilana, koja je dodatno doprinela emotivnoj atmosferi. Osećanje gubitka bilo je snažno prisutno, a Gordan je istakao koliko mu je podrška oca značila tokom njegovog umetničkog puta.
Branislav Kičić je ostavio dubok trag u umetničkom svetu. Kao reditelj, radio je na raznim projektima, a njegova dela kao što su „Na Drini ćuprija“, „To sam ja“ i „Magnet“ ostaju zapamćena u srpskoj kinematografiji. Njegova ljubav prema filmu je uticala na njegovog sina, Gordana, koji je od malena bio okružen filmskom umetnošću. Gordan se seća kako je kao dete bio nemiran, ali je tišina dolazila kada bi roditelji pustili filmove. Otac je imao bogatu kolekciju VHS kaseta s klasicima, što je značajno oblikovalo njegovu ljubav prema kinematografiji.
Gordan je nekoliko puta govorio o uticaju koji je njegov otac imao na njegov umetnički razvoj. U jednom od intervjua, napomenuo je kako je često konzultovao Branislava oko scenarija i projekata, što je dodatno ojačalo njihov odnos. „Meni je on vrlo dragocen saradnik i podrška sa kojim uvek proverim sve i kome dam svaki komad i scenario da pročita,“ rekao je Gordan, ističući koliko je vremena provedenog s ocem na snimanju cenio. Njihov zajednički rad na „Realnoj priči“ bio je posebno značajan, s obzirom na to koliko je njegov otac bio prisutan tokom toga.
Branislav Kičić neće biti zaboravljen, a njegov doprinos srpskoj kinematografiji je od velikog značaja. Njegova sposobnost da prenese ljubav prema filmu na svoje potomstvo je nešto što se retko viđa, i Gordan će sigurno nastaviti da neguje tu tradiciju. Starajući se o nasleđu svog oca, Gordan nastoji da ostane filmofil na koji je Branislav bio ponosan.
Tokom opela, prisutni su mogli čuti nadu da će Branislavova dela i dalje inspirisati nove generacije umetnika. Njegov način gledanja na umetnost i film bio je poseban, a njegovo umeće će se prenositi kroz vreme. Sahrana je bila emotivni trenutak za sve prisutne, a sećanje na Branislava Kičića će zauvek ostati u srcima onih koji su ga poznavali.
Branislav Kičić je bio simbol filmske umetnosti, čiji će radovi ostaviti trajni pečat. Njegova strast prema filmu, posvećenost radu i ljubav prema porodici su vrednosti koje će Gordan i ostali članovi porodice nositi sa sobom. Čak i u trenutku gubitka, osećaj ponosa na nasleđe koje je ostavio njegov otac prisutan je među svima koji su ga poznavali.
Uz svaku priču o gubitku postoji i priča o ljubavi i inspiraciji. Branislav Kičić je, ne samo kao reditelj, nego i kao otac, ostavio neizbrisiv trag i neka uvek bude zapamćen kao umetnik koji je svoj život posvetio filmskoj umetnosti. Njegov duh će živeti kroz svaki snimak koji su zajedno radili, i kroz svaki film koji će Gordan nastaviti da stvara, noseći sa sobom lekcije o ljubavi prema umetnosti koje je od oca povukao.
