Bojan Petrović bio je neobičan lik u svetu kriminala, poznat po svojoj raskošnoj vili i stilu života koji je odudarao od uobičajenih stereotipa o kriminalcima. Njegova vila se smatrala jednom od najlepših, čak i boljom od vile poznatog kriminalca Dušana Spasojevića. Petrović je bio član „voždovačkog klana“ i imao je reputaciju surovog reketara, pljačkaša i narko-bosa, ali, ironično, često su ga smatrali „dobrim dečkom“.
Iako je vodio uspešan i legalan posao u inostranstvu, Petrović je izabrao put kriminala. Njegove priče o poduhvatima često su zvučale kao šale ili igre, što je dodatno doprinelo njegovoj reputaciji. Nažalost, njegov život je prekinut kada je 1. marta 1998. godine, zajedno sa prijateljem Zoranom Bogdanovićem Kepom, ubijen u Beogradu. Njihov „jaguar“ bio je meta napada nepoznatih napadača koji su ispalili rafale iz automatskih pušaka.
Petrović i Bogdanović su na trenutak stali na semaforu kod prodavnice „Gas“, kada je iznenada fićo bez registarskih oznaka izleteo ispred njih. Ubrzo se začuo pucanj, a u njihovom automobilu su ostala dva beživotna tela. Ubice su pobegle preko Brankovog mosta, a identiteti napadača nikada nisu otkriveni. Mnogi smatraju da je ubistvo Petrovića bilo povezano sa osvetom za likvidaciju njegovog rivala Vojislava Raičevića ili možda zbog upletenosti u smrt Zorana Dimitrova Žuće.
Nekoliko meseci nakon Petrovićeve smrti, njegov otac Vlasta, koji je bio poznati beogradski boem i kockar, organizovao je nekoliko oproštajnih večera pred put u Švedsku, a ubrzo nakon toga je i on ubijen. Petrovićeva vila bila je visoko obezbeđena, s kamerama i električnom ogradom. Navodno je u dvorištu imao i pravog vuka, koji je pušten u slučaju da se neki neznanac približi.
Policija je jednom prilikom, na osnovu dojave, došla da istraži vilu, verujući da je u njoj kurir s drogom. Međutim, dočekao ih je vodoinstalater, dok su Petrović i njegov saradnik u tom trenutku pokušali da pobegnu. Vlasti su pokušavale da uhvate Petrovića zbog njegove navodne umiješanosti u trgovinu drogom i nasilne obračune, ali su često nailazili na prepreke.
Petrović se također istakao neobičnim ponašanjem za jednog kriminalca; često se smeškao i razgovarao s medijima. Njegov otac Vlasta, poznat kao Crnogorac, bio je onaj koji je uticao na Bojanove odluke i odabrao život kriminalca umesto legalnog posla. Kada je Bojan imao samo 22 godine, preuzeo je vođenje porodičnog bara, ali je kratko uživao u tome, već se ubrzo okrenuo kriminalnim aktivnostima.
Njihov život u Švedskoj podrazumevao je pljačke i pretnje, a Petrović je sebe opisivao kao vođu grupe koja je upravljala kriminalnim poslovima u Evropi. Njegova strategija često je uključivala zastrašivanje vlasnika lokalnih restorana kako bi ih primorali na plaćanje reketarskih taksi. Zbog nekoliko neuspješnih pljački, Petrović je došao u sukob s policijom i često bio u bekstvu.
Petrović je bio umiješan u mnoge nasilne događaje, uključujući ubistvo Ranka Rubežića, što je označeno kao prvi mafijaški obračun u Srbiji. Zbog toga je bio osuđen na nekoliko godina zatvora. Tokom suđenja, nijednom nije priznao svoje učešće u ubistvu, ali je bio osuđen za saučesništvo.
Iako je njegovo ime povezano s mnogim mračnim događanjima i nasiljem u Beogradu devedesetih godina, Petrović je ostao upamćen kao kontroverzna ličnost u svetu organizovanog kriminala. Njegov život završio je tragično kada su u njega ispaljena smrtonosna energija, ali njegova priča ostaje duboko ukorenjena u beogradskom podzemlju.
