Ljubivoje Jovanović, poznat kao Džek, umetnik i akademski slikar, stvorio je jedno od najzanimljivijih mesta u Arilju – svoj dvorac. Smeštena na brdu iznad Velikog Rzava, ova kuća od stotinu kvadrata nije samo mesto za život, već i manifestacija njegovih snova. U eklektičnom stilu, sa elementima češke i vizantijske arhitekture, kuća kombinuje umetnost, tradiciju i lične vizije Džeka.
Kroz razgovor sa Euronews Srbija, Jovanović je otkrio da je imao ideje da stvori ambijent za umetnike koji će podsećati na srednjovekovne ruševine. Njegovo umetničko opredeljenje jača romantičarsku narav, za koju veruje da može promeniti kulturne tokove u Srbiji. Krovovi dvorca su završeni u gotičkom stilu kao omaž češkoj gotici, dok jedna od kupola odražava vizantijsku crkvenu arhitekturu. Umetnik je tokom godina rada na svom dvorcu, od 1979. godine, često nailazio na teškoće, ali uvek je bio posvećen svom umetničkom stvaralaštvu.
Mnoge meštane je zaintrigirala konstrukcija, koja je svojom specifičnom arhitekturom često bila pogrešno shvaćena kao crkva. Jovanović, koji u dvorcu živi sa suprugom, iskoristio je prostor ne samo za život, već i kao atelje. Njegova umetnička dela oslikavaju inspiraciju iz različitih izvora i pomeranja umetnosti u pravcu koji se često nije podudarao sa lokalnim normama.
Džek objašnjava da je jedne od kupola napravio po uzoru na astronomske opservatorije koje je njegov sin posećivao. Ideja o projektovanju zvezda na nebu unutar kuće još je jedan pokazatelj kako umetnost, nauka i porodica mogu biti povezani. Iako je njegova zamisao obimna, do danas nije uspeo da realizuje ni trećinu svojih planova.
Jovanović se suočio sa izazovima lokalne uprave i razumevanja svoje vizije, što je otežalo njegov rad. Njegov odnos s administracijom često je bio kaotičan, ali je uprkos tome nastavio da stvara. Njegova umetnička borba i posvećenost ostavile su značajan trag, a dvorac se smatra ne samo ličnim projektom već i kulturnim nasleđem.
Sanja Sofijanić, istoričarka umetnosti, naglasila je značaj Jovanovićeve kuće, jedne od najznačajnijih u Arilju. Ona ističe da je dvorac jedinstven prostor koji spaja njegovu prošlost i umetnički pravac, kao i doprinos njegovoj zajednici kroz brojne kulturne aktivnosti, uključujući otvorenje gradske galerije i biblioteke.
U lokalnim pričama, deca su dvorac zvala „zamkom princa Ljubivoja“, što svedoči o njegovom značaju u zajednici. Kroz svoju građevinu, Džek je nastojao da uzdigne narodnu tradiciju i umetničku baštinu, stvarajući ne samo privatni prostor već i zajednički atelje za inspiraciju.
Njegova prijateljica, Petkana Nenadić, oslikava kako je Ljubivoje verovao u svoje ideje sa strašću, a dvorac je postao produžena ruka njegove inspiracije. Pored svog umetničkog rada, on je bio posvećen lokalnoj zajednici, poklanjajući vreme i resurse da obogati kulturu grada.
Iako dvorac ne spada u turističku ponudu Arilja, njena specifičnost i Jovanovićeva umetnička posvećenost čine ga posebnim mestom koje pleni pažnju onih koji imaju priliku da ga vide. Umetnik je kroz svoju kuću izgradio most između prošlosti, umetnosti i svakodnevnog života, ostavljajući nasleđe koje će trajati mnogo duže od samog zdanja. Poseta ovakvom mestu može otkriti ne samo lepotu arhitekture, već i duboku emocionalnu povezanost između umetnika i njegovog dela.
