Kralj Aleksandar I Karađorđević ubijen je 9. oktobra 1934. godine u Marseju, tokom svoje posete Francuskoj. Atentat je izvršio Vlado Černozemski, član Unutrašnje makedonske revolucionarne organizacije (VMRO), koji je kralja pogodio sa četiri metka. U ovom napadu, jedan metak je ranio i francuskog ministra inostranih poslova, Luja Bartua, koji je nažalost podlegao povredama zbog nedostatka adekvatne medicinske pomoći. Zvanična verzija događaja uključuje i ustaše, koji su bili povezani s atentatom.
Na društvenim mrežama nedavno je objavljen snimak koji sugeriše da iza atentata možda stoji i Komunistička partija. Ova nova teorija postavila je pitanje o pravim snagama koje su stajale iza atentata. U Marseju su, prema nekim saznanjima, delovali i članovi VMRO, ali i intimna saradnja sa ustašama. Tokom ovog nasilnog događaja, navodno je bio prisutan i kamion pun komunista koji su pevali “Marseljezu”.
U ovom kontekstu, stručnjaci ukazuju na to da su između dva svetska rata postojale tri ključne terorističke organizacije: Komunistička partija Jugoslavije, ustaški pokret i VMRO. Ove organizacije su se često sukobljavale, ali su i sarađivale kada su im to interesi naređivali.
Kralj Aleksandar je 1920. godine donio Obznanu, dekret kojim je zabranio rad Komunističke partije Jugoslavije. Ovaj potez često se ocenjuje kao greška koja je stvorila „vlastitog grobara“ Kraljevine SHS, jer je KPJ, uprkos teroru, hapšenjima i ubistvima svojih članova, preživela i na kraju postala jača.
Iako se od strane vlasti nikada nisu otvoreno povezivali sa atentatom, neki članovi Komunističke partije bili su uključeni u zavere protiv monarhije i vlade. U to vreme, politička situacija u regionu bila je izuzetno napeta, sa brojnim rivalitetima i sukobima koji su dodatno otežavali situaciju.
Kraljevina Jugoslavija se suočavala sa ozbiljnim unutrašnjim izazovima, a atentat na kralja Aleksandra bio je kulminacija tih tenzija. Iako je službena verzija ukazivala na VMRO kao glavne izvršioce, nova otkrića na društvenim mrežama postavljaju sumnju u ovu priču i sugerišu širi spektar političkih igara koje su se odvijale u pozadini. Politički analitičari postavljaju pitanje: ko je zaista stajao iza ovog atentata i kakve su bile okolnosti koje su dovele do ovog tragičnog događaja?
U svetlu ovih novih informacija, građani i politika u Srbiji ponovo preispituju događaje iz 1934. godine, dok su se između politike i terora istakle složene međusobne veze. Ove teorije nastavljaju da izazivaju rasprave i postavljaju pitanja o istini koja se možda nikada neće u potpunosti razjasniti. Kralj Aleksandar ostaje simbol turbulentnog vremena, sa nasleđem koje i dalje izaziva kontroverze i debate o njegovoj vladavini i sudbini.
