Na jednoj od februarskih noći, Luj Limijer se setio kako šivaća mašina neprekidno pomera tekstil dok šije. Inspirisan ovom idejom, probudio je svog starijeg brata Ogista, predlažući da unaprede svoju napravu dodavanjem dodatnih poluga i točkića. Ova inovacija je postala ključna i ubrzo je dovela do snimanja prvog filma, „Izlazak radnika iz fabrike Limijer u Lionu“, sredinom marta. Nakon toga, braća su 28. decembra 1895. godine prvi put prikazali svoje filmove u pariskom Grand kafeu. Ovaj trenutak se može smatrati početkom kinematografije, a njih dvojica postali su poznati kao „očevima svih bioskopa“.
Braća Limijer nisu bila jedini u ovoj oblasti; poznati američki izumitelj Tomas Edison je mnogo ranije usavršio aparat za snimanje i film. Edisonovi filmovi su međutim bili dostupni samo jednom gledatelju kroz „kinetoskop“, aparat sa otvorom za posmatranje. U želji da stvore nešto veće i dostupnije, braća su kupila Edisonov aparat i filmove, nakon čega su krenuli u eksperimentisanje u svojoj maloj fabrici u Lionu. Nakon više od tri nedelje proučavanja, uspeli su da razviju svoj uređaj koji su nazvali kinematograf. Ova mašina je mogla da snima, razvija i projektuje pokretne slike, što je bila novina koja će obeležiti istoriju filma.
Te decembarske noći, pred „Grand kafeom“ je bio hladan vetar dok su nepoznati muškarac pozivao ljude da uđu i vide „žive slike“. Prvih 35 posetilaca se smestilo u „Indijskom salonu“ gde je bila postavljena bela platna i misteriozni aparat. Nakon što je svetlo ugašeno, prvi film „Izlazak radnika iz fabrike Limijer“ se pojavio na platnu, a zajedno s njim su priređeni i drugi kratki filmovi, uključujući „Dolazak voza na stanicu Siota“. Kada se na platnu pojavila lokomotiva, mala sala je bila ispunjena uzdahom i panikom publike koja je pomislila da će voz uleteti među njih.
Nakon samo nedelju dana, Parižani su se okupljali u dugim redovima ispred „Indijskog salona“ u nadi da će ponovo videti tu čaroliju. U jednom od tih filmu, glumila je devojčica koja je zapravo bila kći mlađeg brata Luja, Alber Trarie Limijer, koja je postala prva filmska zvezda. Nažalost, Alber nije delila entuzijazam za glumu, kako je kasnije podelila u svojim sećanjima. Ona i njena sestra su se čak jednom prilikom skrivale od snimanja do zasićenja, bežeći od svoje sudbine.
Iako su Luj i Ogist Limijer postigli impresivne uspehe, ubrzo su se povukli iz sveta filma, ostavljajući druge da vode kinematografiju. Ipak, sa zanimanjem su pratili njen razvoj. Alber se sećala kako je njen otac voleo umetničke filmove i bio skeptičan prema propagandnim filmovima i onima sa ratnom tematikom, smatrajući ih nedostojnim njegovog izuma.
Osim što su se bavili filmom, braća Limijer su imala i značajno fotografsko iskustvo. Njihov otac, Klod-Antoan, posedovao je fotografski studio, u kojem su obojica radila i usavršila svoje veštine. Luj je zahvaljujući ovom okruženju naučio kako da vodi računa o kompoziciji, svetlu i kadrovanju, što su sve bile odlike koje su kasnije implementirali u svoje filmske radove.
Konačno, sa svojim inovacijama, Luj i Ogist Limijer su postavili temelje savremene kinematografije i doprineli razvoju filmske industrije koja danas obuhvata širok spektar žanrova i formata. Njihova otkrića su omogućila da se filmska umetnost razvija i menja tokom decenija, vodeći nas ka doba u kojem živimo danas. Njihova dostignuća ostaju neizbrisiva u istoriji filma, a njihov duh inovacija i radoznalosti nas i dalje inspiriše.
