U novoj studiji objavljenoj u časopisu Environmental Microbiome, istraživači su otkrili da evropska smrča (Picea abies) može skupljati nanočestice zlata uz pomoć bakterija koje žive u njenim tkivima. Ekološkinja Kajsa Lehosmaa sa Univerziteta u Ouluu, koja je autorka studije, istakla je da ovi rezultati sugerišu da mikrobi, uključujući bakterije, igraju važnu ulogu u nakupljanju zlata u drveću.
Ovi mikroorganizmi, poznati kao endofiti, žive u simbiozi sa biljkama, pomažući im u različitim procesima, kao što su stvaranje hormona i apsorpcija hranljivih materija. U slučaju smrče, ovi mikroorganizmi su sposobni da izdvajaju rastvorljive čestice zlata koje drvo unosi iz tla preko korena. Ovaj proces se može smatrati oblikom biomineralizacije, gde se minerali prirodno formiraju kroz biološke mehanizme.
Istraživači su sproveli studiju u blizini rudnika Kitila na severu Finske, koji je poznat kao najveći proizvođač zlata u Evropi. Analizirajući 138 uzoraka iglica sa 23 drveta, otkriveno je da su četiri smrče sadržale zlatne nanočestice. Ove nanočestice, koje mere milionite delove milimetra, bile su okružene biofilmom bakterija iz rodova P3OB-42, Cutibacterium i Corynebacterium. Biofilm se sastoji od polisaharida i proteina koje bakterije izlučuju za opstanak unutar biljnih tkiva.
Povezanost između nanočestica i bakterijskog biofilma sugeriše da su bakterije verovatno odgovorne za izdvajanje zlata. Analiza uzoraka pokazala je i smanjenu raznolikost bakterijskih vrsta u iglicama koje su sadržale zlato, što odgovara ranijim istraživanjima koja su ukazala na to da biljke sa visokim koncentracijama metala često imaju manju raznolikost mikroorganizama.
Iako se ne može očekivati da će se ljudi obogatiti sečom smrča, ta sposobnost drveća da apsorbuje zlato mogla bi imati značaj za istraživanje mineralnih ležišta ispod površine tla. Lehosmaa je naglasila da bi korišćenje ovih bakterija u lišću biljaka moglo olakšati potragu za zlatom.
Studija takođe postavlja pitanje kako bi ovakva saznanja mogla da utiču na buduće strategije u istraživanju minerala, kao i na razumevanje ekosistema i simbioze između biljaka i mikroorganizama. Potrebna su dalja istraživanja kako bi se bolje razumeli mehanizmi koji stoje iza ovih interakcija, kao i potencijali za bioremediaciju i bioprospecting.
Kao posledica ovih istraživanja, moglo bi se otvoriti i pitanje etičkih i ekoloških implikacija vezanih za eksploataciju prirodnih resursa. U svetlu klimatskih promena i zaštite biodiverziteta, pristupi koji uključuju simbiozu i prirodne procese mogli bi postati ključni u održivom razvoju i istraživanju mineralnih resursa.
Na kraju, ova saznanja o mehanizmima kojima biljke koriste mikroorganizme za apsorpciju zlata mogu se smatrati korakom napred u razumevanju složenih ekoloških interakcija i potencijala koji one nude. Iako se možda neće pokazati kao brz način za pronalaženje bogatstva, ovi procesi otvaraju vrata novim istraživanjima i inovacijama u oblasti ekologije i rudarstva.
