Povlačenjem vojnika iz Senegala, Francuska zatvara značajno poglavlje svoje istorije. Ovo povlačenje označava završetak vojnog prisustva u Zapadnoj Africi, koja je bila strateški važna za Pariz. S ceremonijom predaje ključeva vojne baze blizu aerodroma u Dakaru, Francuska ulazi u novo istorijsko razdoblje. Vojno-bezbednosna saradnja sa regionom započela je 1960. godine, kada su bivše kolonije stekle nezavisnost. Tokom tog vremena, „deca“ kolonijalizma su odrasla i sada teže samostalnosti.
Tokom zvaničnog događaja, povuklo se poslednjih 350 francuskih vojnika, koji su uglavnom delovali kao instruktori lokalnih snaga, u punoj saradnji sa senegalskim vlastima. Ovaj odlazak ima poseban simbolički značaj, s obzirom na to da je Senegal bio smatran „sestrinskom“ zemljom Francuske u Africi, s jakim vezama iz doba kolonijalizma. Francuske snage su na ovom području prisutne od 17. veka, a mnogi Senegalci su borili za Francusku u oba svetska rata.
Odlazak vojnika je deo šireg trenda povlačenja francuskih snaga iz Zapadne Afrike, koje traje od 2022. godine. Nakon što su nove vlasti u Maliju zatražile povlačenje francuskih trupa, ubrzo su i druge zemlje, poput Burkine Faso i Nigera, sledile njihov primer. Istovremeno, pregovori su se pokrenuli s Obalom Slonovače i Gabonom. To ukazuje na brzinu i odlučnost lokalnih vlasti da preuzmu kontrolu nad sopstvenim bezbednosnim pitanjima.
Tu je i zanimljiv slučaj Čada, gde su vlasti zainteresovale javnost odlukom o povlačenju francuskih vojnika dan nakon posete francuskog šefa diplomatije. Čad je izrazio nezadovoljstvo zbog nedovoljne pomoći u borbi protiv džihadista, a takođe su se ukazali i na francusku podršku nedemokratskim režimima. Svi ovi znakovi ukazuju na promenu u načinu na koji se afričke zemlje odnose prema bivšim kolonijalnim silama.
Dodatno, primećuje se da prazna mesta koja su ostavili Francuzi popunjavaju strane sile, kao što su Rusi, koji postaju sve prisutniji u regionu, što dodatno komplikuje situaciju. U svetu bezbednosti u kojem se države trude da očuvaju mir, francuske snage se povlače, dok istovremeno Francuska gubi važno strateško uporište.
Francuske vlasti pokušavaju da minimiziraju gubitke analizirajući novu strategiju za ostanak u Africi. Jedan od osnovnih elemenata te strategije je prelazak na kontrolu sa mora, koristeći nosače aviona i helikoptere. Na nekim mestima, kao što je Obala Slonovače, i dalje ostaje određen broj vojnika koji obučavaju lokalne pilote. Sličan pristup se primenjuje i u Gabonu, gde su preostali samo instruktori, dok su brojne francuske jedinice povučene.
Francuska vojska je tokom godina održavala značajno prisustvo u Gabonu, ali je sada broj vojnika drastično smanjen. Između ostalog, pre deset godina u Gabonu je bilo stacionirano više od 1200 vojnika, dok ih je danas samo stotinak.
Konačno, nakon povlačenja iz Zapadne Afrike, Francuska ima 1500 vojnika u Džibutiju na strateškom putu između Afrike i arapskog poluostrva. Džibuti ostaje jedina autonomna francuska baza u podsaharskoj Africi, dok je procenjeno da je pre povlačenja Francuska imala deset hiljada vojnika u ovom delu sveta.
Ova promena u vojnom prisustvu naglašava sve veći trend samostalnosti afričkih država, kao i potrebnu prilagodbu bivših kolonijalnih sila na nove okolnosti. Vreme će pokazati kako će se situacija razvijati i kakav će biti novi odnos između Francuske i afričkih zemalja u interesu očuvanja stabilnosti i mira u regionu.
