Knjiga „Moć svetla – Boris Gortinski“ pruža dubok uvid u život i rad jednog od najistaknutijih direktora fotografije u Srbiji. Ovaj rad, pripremljen od strane Anita Panić, otkriva ne samo profesionalne dostignuće Gortinskog, već i ličnost koja duboko voli film. Na promociji monografije, održanoj u Maloj kinoteci, Panić je istakla koliko je bilo važno da se ovakva knjiga napiše, jer je Gortinski zaslužio da se njegov doprinos kinematografiji dokumentuje.
Monografija ima 310 stranica sa oko 200 fotografija koje oslikavaju Gortinskijev rad i saradnju sa brojnim glumcima i rediteljima. Mnoge ličnosti iz filmske industrije, uključujući Vera Čukića i američkog reditelja Marka Levinsona, podelile su svoja sećanja i iskustva sa Gortinskim. Ova bogata publikacija donosi i uvid u njegovu umetničku filozofiju i njegovu sposobnost da svetlom stvara emocije i atmosferu.
Same fotografije u knjizi govore o Gortinski kao umetniku koji ne samo da kontroliše svetlo, već i koristi svaki kadra da pojača priču i likove kroz dramatizaciju i vizuelni jezik. Ovo je prepoznato od strane njegovih kolega, poput reditelja Darka Bajića, koji je rekao da je Gortinski bio ključna figura u kreativnom procesu, pružajući podršku drugim filmskim stvaraocima.
Bajić je podsetio kako su u prošlosti domaći filmski stvaratelji, uključujući i njega, često bili limitiovani, što je značilo da samo mali deo svojih ideja mogu realizovati. Gortinski je, prema njegovim rečima, imao potencijal da donese mnogo više i obogati srpsku kinematografiju, posebno bogatstvo koje je stekao tokom svog boravka u Sjedinjenim Američkim Državama.
U tom smislu, njegov rad je preslikao umetnički pristup i način na koji je svetlosna kamera doprinosila naraciji filmova, omogućavajući stvaranje „slikarstva“ na ekranu. Rad Gortinskog se ističe po preciznosti i sposobnosti da gradi svetlost koja je ne samo realna, već i emocionalna.
Gortinski sam smatra da knjiga nije važna samo za njega, već i za sve one koji su igrali ključne uloge u njegovim ostvarenjima, uključujući i preminule saradnike poput Vladana Banovića i Dragana Nikolića. Ova kolektivna sećanja stvaraju kako se gradi zajedništvo i poštovanje u filmskoj zajednici.
Reditelj Dragan Marinković pričao je o Gortinskom kao umetniku koji je u poslednjim fazama svoje karijere uspeo da se uključuje u kreativni proces snimanja na načine koji su premašili očekivanja, razvijajući komunikaciju između njega i reditelja o specifičnim delovima scena.
Miroslav Lekić je, takođe, naglasio koliko je Gortinski bio važan ne samo kao vizuelni umetnik, već i kao partner u razvoju scenarija, što je dovelo do boljih filmova. Njihova saradnja se može smatrati dokazom koliko Gortinski razume film, što ga čini izuzetnim saradnikom.
Filmski producent Dejan Vraželić je izrazio uverenje da je Gortinski među tri najbolja direktora fotografije u zemlji i istakao važnost njegovog doprinosa povratku bioskopske publike domaćem filmu, naglašavajući da je Gortinski ključan u oživljavanju srpske kinematografije.
Na kraju promocije, prikazan je film „Zaboravljeni“, koji je nagrađen Zlatnom arenom za najbolje snimateljsko ostvarenje. Ovaj događaj nije bio samo hommage Gortinskom, već i priznanje za njegovu umetničku viziju koja i dalje inspiriše novije generacije filmskih stvaraoca. Njegova sposobnost da „piše svetlom“ ostavila je neizbrisiv trag kako u srpskom filmu, tako i u srcima svih koji su imali privilegiju da sa njim rade.
