Ljubomir Simović, jedan od najznačajnijih srpskih pesnika i dramskih pisaca, preminuo je u Beogradu u 90. godini života. Njegov doprinos srpskoj književnosti je neprocenjiv, a njegov rad je ostavio dubok trag kako u poeziji, tako i u drami i esejistici. Simović je rođen 1935. godine u Užicu, gde je provodio svoje detinjstvo, a kasnije je diplomirao na Filološkom fakultetu Univerziteta u Beogradu. Tokom svojih studija bio je aktivan kao urednik studentskog književnog časopisa „Vidici“, što je ukazivalo na njegovu strast prema književnosti od samog početka.
Kao pesnik, Simović je objavio brojne zbirke poezije, među kojima su „Slovenske elegije“ (1958), „Veseli grobovi“ (1961), „Poslednja zemlja“ (1964), „Subota“ (1976) i mnoge druge. Njegovi stihovi često istražuju teme identiteta, postojanja i veze sa podnebljem iz kojeg potiče. Kroz svoje delo, Simović je uspeo da prenese emocije i iskustva koja su obeležila život u Srbiji i na Balkanu.
U svetu drame, Simović je napisao nekoliko značajnih dela, uključujući „Hasanaginicu“ i „Boj na Kosovu“, koja su izvođena na pozorišnim scenama u Srbiji i inostranstvu. Njegove drame su često karakterisane dubokim razumevanjem ljudske prirode i društvenih odnosa, zbog čega su privukle pažnju kako publike, tako i kritičara.
Pored poezije i drame, Simović je bio plodan esejista. Njegove knjige poput „Duplo dno“ i „Čitanje slika“ istražuju likovne umetnike i druge pisce, omogućavajući čitaocima da bolje razumeju kulturni kontekst i značenje umetničkih dela. Takođe je pisao i „Snevnik“, dnevnik snova iz 1998. godine, kao i roman „Užice sa vranama“ iz 1995. godine, koji dodatno osvetljavaju njegovu sposobnost da stvara kompleksne narative.
Tokom svoje karijere, Simović je dobio brojne književne nagrade za svoje pesničko, dramsko i esejističko delo. Od 1994. godine bio je redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti, gde je imao značajan uticaj na razvoj savremene srpske kulture. Njegov izraziti doprinos umetnosti i književnosti bio je prepoznat i od strane njegovih kolega, koji su ga smatrali jedinstvenim glasom u savremenoj srpskoj književnosti.
Miro Vuksanović, akademik, govorio je o Simoviću kao o pesniku koji „prosejava svako slovo u svom stihu“. Takođe je istakao njegovu sposobnost da dopre do visoke umetničke kote, dok je Gojko Božović istakao da Simović predstavlja spoj književnosti i angažmana u društvenim pitanjima, što ga čini nezamjenjivim u savremenoj srpskoj kulturi.
Simović je, prema ovim kritičarima, bio „klasik srpskog pesništva“, koji je uspeo da univerzalne teme unese u specifične lokalitete Zapadne Srbije. Njegova sposobnost da pronađe suštine ljudskog postojanja u lokalnim toponimima i da ih poveže sa univerzalnim pitanjima života, čini ga jednim od najvažnijih pisaca svog vremena.
Sa smrću Ljubomira Simovića, srpska kultura i književnost gube izuzetnog pojedinca, čiji će radovi nastaviti da inspirišu mnoge generacije. Ostavio je za sobom bogato nasleđe kroz svoje knjige, drame i eseje, a njegov doprinos će zauvek ostati upamćen u kolektivnoj svesti srpskog naroda. Njegova poslednja knjiga pesama, „Riba sa dva repa“, na kojoj je radio do kraja života, biće objavljena u izdanju Arhipelaga, što dodatno potvrđuje njegovu posvećenost umetnosti i literaturi tokom celog života. Na ovaj način, Ljubomir Simović će nastaviti da živi kroz svoja dela, koja će zadržati njihovu vrednost i nakon njegovog odlaska.
