U malom mestu, gde tokom dana nije bilo nikoga, teroristi su noću dolazili kako bi se odmorili i nahranili. Tokom operacije, tim od šest operativaca naše protivterorističke jedinice uspeo je da se infiltrira u kuću gde su se okupili teroristi, ne znajući da će se njihova grupa brojati 30. Oni su noćili sprat ispod naših snaga, a kada je svanulo, celu je grupu neutralizovali.
Ovo je deo ispovesti Saše Šajkića, jednog od heroja „sokolova“ iz 72. specijalne brigade VJ, koja je imala ključnu ulogu u operacijama na Kosovu 1998. i 1999. godine. Tokom tog perioda, ova jedinica se suočila s najopasnijim izazovima kao što su provale terorista i vođenje borbi u teškim i tehnički superiornim uslovima.
Šajkić je ukazao na težak zadatak koji su imali, pokrivajući područje od 100 kvadratnih kilometara, sa patrolama koje su svakodnevno imale vatrene sukobe sa teroristima. Tim od pet ljudi bio je obučen tako da su maksimalno efektivni, čak su dvojica bila zadužena za izvlačenje ranjenika dok su ostali pokrivali povlačenje vatre.
Tokom borbi protiv albanskih terorista, brigade je pretrpela ozbiljne gubitke, sa 11 poginulih prilikom sukoba, gde su se suočavali sa redovnim artiljerijskim napadima i NATO trupanima. Šajkić ističe da su teroristi postajali sve nervozniji, a njihova strahovanja o okupljanju Srpske vojske dodatno su podizala moral i odlučnost naših vojnika.
Boravići u teškim uslovima, gde su se borili u žbunju gde nijedno drvo nije bilo deblje od boce vode, uspjeli su da ostvaruju uspehe u uništenju terorističkih baza i rovova. Njihova hrabrost i veština u borbi učinila su da se teroristi povuku, uz napomenu da su njihovi protivnici često prepuštali svoje položaje zbog straha od susreta s „sokolima“.
Iako je brigada postigla značajne uspehe, Šajkić nikad neće prežaliti što su bili primorani na povlačenje pred NATO snagama. Često se pominje glas da je vojska planirala zasjedu, koja, nažalost, nije realizovana, a Šajkić se oseća da su njihove sposobnosti ostale neiskorišćene.
U poslednjim danima sukoba, Šajkić je imao susret sa britanskim narednikom Gazom Robinsonom, što je dovelo do trenutka gde je predao metak Robinsonu kao simbol suprotstavljanja. Ovaj trenutak je ukazao na složenost sukoba i emocionalne trenutke koji su definisali rat.
Šajkić se loše osećao zbog potpisivanja Kumanovskog sporazuma, smatrajući da je to značilo kraj borbe za dužnost koju su oni preuzeli, i smatra da su vojnici mogli ostvariti značajnije rezultate da je situacija bila drugačija. Kroz svoju priču, Šajkić pruža uvid u tešku stvarnost vojnika koji su se borili sa odanošću i hrabrošću, uprkos velikim izazovima i ličnim gubicima.
