U jugoistočnoj Aziji otkrivene su najstarije mumije koje datiraju čak 7.000 godina pre egipatskih, prema najnovijim saznanjima istraživača. Ove mumije, koje su sušene na dimu, pronađene su u sklupčanim položajima, a među njima je i skelet muškarca star više od 9.000 godina. Ova otkrića predstavljaju važan doprinos razumevanju pradrevnih običaja sahranjivanja i mumifikacije u ovom regionu, a detaljno su predstavljena u studiji objavljenoj u Zborniku radova australijske Nacionalne akademije nauka, prenosi Science News.
Istraživači, predvođeni arheologom Sjao-čun Hungom sa Australijskog nacionalnog univerziteta u Kanberi, napominju da su ti leševi najverovatnije pripadali lovcima-sakupljačima koji su naseljavali jug Kine, jugoistočnu Aziju i okolna ostrva pre oko 12.000 do 4.000 godina. Ovi ljudi su imali običaj da mrtve sahranjuju u zgrčenim položajima, a zatim ih suše na dimu tokom perioda od nekoliko meseci, što predstavlja neku vrstu mumifikacije.
Produženo sušenje tela dimom pre sahrane može se povezati s praksom koja je istorijski primećena među starosedelačkim društvima u Australiji, a i danas se može primetiti u nekim delovima Nove Gvineje. Hung veruje da se ova praksa razvila iz drevnih verovanja koja su se fokusirala na očuvanje tela predaka. Takođe, sumnja se da su se ta verovanja širila kroz južnu Aziju, pa čak i u severoistočnu Aziju, nakon migracija ljudskih grupa iz Afrike pre oko 60.000 godina.
Hung ističe da je izvanredno što se ova praksa mumifikacije sušenjem dimom održala na tako velikom području i opstala među autohtonim grupama više od 12.000 godina. Ove informacije dopunjuju poznate tehnike mumifikacije koje su primenjivali narodi poput Činčora u Južnoj Americi, koji su razvili metode mumifikacije pre oko 7.000 godina, uključujući uklanjanje unutrašnjih organa pre nego što su tela sušena na pustinjskom suncu.
U poređenju sa tim, upotreba smola i drugih materijala za mumifikaciju kod Egipćana pojavila se pre oko 6.330 godina. Istraživači su proučavali skelete pojedinaca sahranjenih u čvrsto zgrčenim ili čučanj položajima na 95 različitih lokaliteta, od kojih su mnogi smešteni u jugoistočnoj Aziji, dok su ostali na obližnjim ostrvima kao što su Borneo i Java.
U nekim slučajevima uočene su opekotine na lobanjama ili drugim kostima. Ove karakteristike ukazuju na to da su ljudi polako zagrevali tela mrtvaca iznad dimnih vatri, što je omogućilo sušenje i mumifikaciju kože, što je kasnije pomoglo u očuvanju skeleta. Nepravilno ugljenisanje kostiju i pažljivo postavljanje uglavnom netaknutih skeleta sugerišu da je praksa mumifikacije bila fina i detaljna.
Laboratorijske analize koje su proučavale unutrašnju molekularnu strukturu kostiju sa 11 lokaliteta pokazale su dokaze o produženom zagrevanju na niskim temperaturama, što dodatno potvrđuje teoriju o dugotrajnom procesu mumifikacije. Ovi nalazi pružaju vredne uvide u kulturne i ritualne procese koji su oblikovali prakse sahranjivanja u ovom delu sveta pre hiljadama godina.
Studija istraživačkog tima podseća na složenost ljudske kulture i način na koji su drevni narodi pristupali pitanjima smrti i očuvanja, kao i na raznolikost metoda mumifikacije koji su se koristili širom sveta tokom istorije. Ispitivanje znanja o ovim praksama može doprineti boljem razumevanju jedinstvenih tradicija i verovanja koje su postojale među različitim civilizacijama.
