U poslednjoj studiji objavljenoj u časopisu „Scientific Reports“, istraživači su otkrili da ćilibar koji se nalazi na morskom dnu može sadržavati tragove drevnih cunamija iz doba pre 115 miliona godina. Ova studija ukazuje na to da su masivni talasi verovatno usisali drveće iz šuma u more, čime su dobile formacije u smoli drveća koje se očuvale kroz vekove.
Nalazišta u severnom Japanu, gde je otkriven ćilibar, predstavljaju prekrivena područja smešajućeg kamenitog tla i zlatnog ćilibara. Istraživači su analizirali sedimentne uzorke iz kamenoloma na ostrvu Hokaido, koji su nekada bili smešteni na dnu Tihog okeana.
Geolog Aja Kubota iz Nacionalnog instituta za naprednu industrijsku nauku i tehnologiju u Cukubi, Japan, ističe da je ovo nalazište donelo neočekivana saznanja. Pronađena su neobična oblikovanja smole, koja su bila u obliku plamenova ili talasa, što ukazuje na to da su ovi oblici vezani za masivne talase koji su nekada udarili obalu.
Slojevi narandžastog ćilibara su se pojavili u kombinaciji s tamnijim slojevima peskarija. Keri Garison-Lejni, geolog u Vašingtonu i istraživač cunamija, objašnjava da su analize izvedene uz pomoć vizuelnog i ultraljubičastog svetla pokazale da se ćilibar iznenađujuće isprepleće s peskarom. Fosilizovana smola, kada se taloži na morskom dnu, formira specifične oblike poznate kao „strukture plamena“. Ovi oblici se stvaraju kada se ređe i gušće materijale nalaze u dodiru jedan s drugim.
Učesnici studije smatraju da se domet ovog otkrića može oslanjati na činjenicu da se drveće smola brzo stvrdnjavalo kada je bilo izloženo vazduhu. Na osnovu ovih nalaza, istraživači su došli do zaključka da je nešto moralo brzo transportovati svežu smolu u more, gde je ostala dovoljno meka da se formiraju strukture pre nego što je fosilizovana.
Kombinacija otkrića fosilizovanih biljaka i drvenih ostataka u ovim sedimentima izazvala je pretpostavku da je reč o posljedicama više drevnih cunamija. Istraživači su isključili mogućnost manjih poplava, s obzirom na to da sedimentne analize nisu pokazale karakterističan potpis koji bi otkrio takve događaje.
Iako istraživači vide potencijal u korišćenju ćilibara kao indikatora prolaznih cunamija, nedostatak svestranih dokaza ostaje kao izazov. Naime, cunami bi imao širok uticaj na oblasti koje uključuju delta talas, pa bi analiza većih naslaga ćilibara bila vitalna za stvaranje šire slike o događajima iz tog perioda.
Osim toga, Garison-Lejni izražava skeptičnost prema ideji da bi drveće moglo ostati mekano kada bi bilo izloženo hladnim dubokim vodama okeana. Dodatno, cunamiji su poznati po svojoj razarajućoj moći i često ostavljaju minimalne dokaze o svom prolasku, što otežava proučavanje njihovih istorijskih traga.
Ukratko, dokazi o drevnim cunamijima su izuzetno oskudni, posebno u ranijim geološkim epochama. Zbog svoje izdržljivosti, ćilibar nudi uvid u drevne ekosisteme i događaje koji su oblikovali naš svet. Ove smo informacije u stanju da potvrdimo kroz analize i razumevanje tih drevnih okruženja, čineći ćilibar ključnim elementom za razotkrivanje istorije naše planete.
